Ada seorang guru tadika yang tidak percaya wujudnya Tuhan. Dia pun berfikir bagaimana nak brainwash kanak-kanak di tadika tersebut supaya tak percaya wujudnya Tuhan. Die pun mendapat satu akal…

Guru tadika: Anak-anak, nampak tak pen ni?
Anak-anak: Nampak, cikgu.
Guru tadika: Pen ada kan?
Anak-anak: Ada, cikgu.

Kemudian guru tadika tadi pun memasukkan pen itu ke dalam poket bajunya, kemudian bertanya lagi.

Guru tadika: Anak-anak, nampak tak pen?
Anak-anak: Tak nampak, cikgu.
Guru tadika: Pen ada tak?
Anak-anak: Tak ada, cikgu.

Guru tadika: Anak-anak nampak Tuhan tak?
Anak-anak: Tak nampak, cikgu.
Guru tadika: Tuhan ada tak?
Anak-anak: Tak ada, cikgu.

Guru tadika tadi sangat gembira sebab tujuan dia nak brainwash otak budak-budak tu berjaya. Tetapi dalam banyak-banyak budak tu ada seorang budak yang pintar, dan dia minta pun mengangkat tangan.

Budak Pintar: Cikgu, boleh saya cakap sesuatu?
Guru tadika: Boleh,mari ke depan.
Budak Pintar: Kawan-kawan nampak cikgu tak?
Kawan-kawan: Nampak.
Budak Pintar: Cikgu ada, kan?
Kawan-kawan: Ada.

Budak Pintar: Kawan-kawan nampak otak cikgu tak?
Kawan-kawan: Tak nampak.
Budak Pintar: Cikgu ader otak tak?
Kawan-kawan: Tak ada.

Moral of the story, bila tak nampak, tak semestinya tak ada! Sayangi agama kita dengan ‘amal ma’ruf dan nahi mungkar, kalau tidak kita, siapa lagi?

Wallahu a’lam.